Czasami zdarza się, że zaawansowany projekt graficzny strony wymaga użycia niestandardowego kroju czcionek, który dodatkowo na stronie musi być wyświetlany jako tekst. W takich przypadkach wykluczone jest zastąpienie tego tekstu przez adekwatny element graficzny. Jedynym sensownym rozwiązaniem jest wskazanie przeglądarce użytkownika pliku z fontami.

W pliku css możliwe jest to za pomocą @fotn-face. W przypadku większości przeglądarek wystarczający jest plik TTF, niestety Internet Explorer jest tu wyjątkiem wymagającym specjalnego traktowania. Od wersji 6 do wersji 8 operacja ta obsługiwana jest za pomocą pliku z EOT (Embedded OpenType).

Dosyć dużym problemem jest wygenerowanie prawidłowo działającego pliku EOT. Teoretycznie pomoc powinno stanowić narzędzie WEFT dostarczane przez Microsoft. Niestety program ten jest bardzo stary i w większości wypadków mówiąc delikatnie działa mało zadowalająco (bardzo często zawiesza się oraz wypuszcza nieprawidłowe pliki). Obecnie jedynym w pełni działającym narzędziem (jakie znalazłem) umożliwiającym utworzenie sprawnego pliku EOT jest konwerter online dostępny pod wskazanym adresem:
http://www.kirsle.net/wizards/ttf2eot.cgi

IE9 wnosi kolejną zmianę do obsługi ładowanych czcionek. W tej wersji przeglądarki obsługa opiera się na nowym formacie plików WOFF (Web Open Font Format) opracowanym przez W3C. Najprawdopodobniej w przyszłości będzie to ogólny standard przyjęty przez wszystkie popularne przeglądarki.

Stosowanie @font-face w pliku CSS, wymaga bardzo starannej deklaracji, szczególnie istotna jest kolejność formatów plików. Poniżej znajdziecie prawidłową kolejność, która powinna działać poprawnie na wszystkich popularnych przeglądarkach (również mobilnych):

@font-face {
font-family: ‚MyWebFont';
src: url(‚/katalog/nazwaPliku.eot’);
src: url(‚/katalog/nazwaPliku.eot?#iefix’) format(‚embedded-opentype’),
url(‚/katalog/nazwaPliku.woff’) format(‚woff’),
url(‚/katalog/nazwaPliku.TTF’)  format(‚truetype’)
font-weight: normal;
font-style: normal;
}

Pewnie w tym momencie zaświecą się oczy wielu osobom, które chciały by ukryć w ten sposób arkusz stylów przed „przeciętnymi” użytkownikami. Niestety muszę ostudzić Wasz zapał, gdyż ta metoda linkowania ma również jedną bardzo dużą wadę dyskwalifikującą ją z powszechnego użycia … w tej chwili metoda ta jest obsługiwana jedynie przez Operę i Firefoxa.

W dalszym ciągu tego sposobu ładowania pliku CSS można użyć jeśli chcemy dodać „spersonalizowane” style dla przeglądarek obsługujących tę metodę linkowania. Na chwilę obecną to chyba jedne sensowne zastosowanie dla tej metody.